Είναι μια πολύ κοινή σκέψη: «Ο σκύλος μου ακούει περισσότερο τον έναν από εμάς, γιατί τον σέβεται πιο πολύ». Ή «τον αγαπάει πιο πολύ γιατί εκείνος του δείχνει ποιος είναι το αφεντικό». Πίσω από αυτές τις σκέψεις κρύβεται μια ολόκληρη αντίληψη για το τι είναι ο σκύλος, και τι νομίζουμε ότι χρειάζεται από εμάς.
Δεν είναι θέμα ιεραρχίας, αλλά σχέσεων
Ο σκύλος δεν βλέπει την οικογένειά μας ως μια πυραμίδα. Βλέπει διαφορετικούς ανθρώπους με τους οποίους δημιουργεί διαφορετικές σχέσεις.
Μπορεί με τον έναν να παίζει πιο άγρια. Με τον άλλον να ξεκουράζεται πιο ήσυχα. Με έναν τρίτο να αναζητά ασφάλεια όταν τρομάξει. Καμία από αυτές τις σχέσεις δεν είναι «πάνω από» τις άλλες. Είναι απλά διαφορετικές πλευρές του ίδιου δεσμού.
Τι συμβαίνει στον οργανισμό όταν αντιδρά από φόβο
Όταν ο σκύλος αντιλαμβάνεται αυστηρότητα, θυμό ή απειλή, ενεργοποιείται ο άξονας του στρες. Η κορτιζόλη ανεβαίνει, το νευρικό του σύστημα μπαίνει σε ετοιμότητα, και ο εγκέφαλος στρέφεται στην αυτοπροστασία.
Σε αυτή την κατάσταση, ο σκύλος συχνά δείχνει συμπεριφορές που εμείς ερμηνεύουμε ως «καλή συμπεριφορά»: παγώνει, γίνεται ήσυχος, ακολουθεί χωρίς να δείχνει αντιρρήσεις. Στην πραγματικότητα όμως δεν μαθαίνει, δεν συνδέεται, δεν εμπιστεύεται. Απλά συγκρατείται.
Το να συγκρατείται ένας σκύλος δεν είναι το ίδιο με το να συνεργάζεται. Μπορεί εξωτερικά να μοιάζει ήρεμος, ενώ εσωτερικά ο οργανισμός του βρίσκεται σε συνεχή εγρήγορση.
Η διαφορά ανάμεσα σε φόβο και εμπιστοσύνη
Ένας σκύλος που εμπιστεύεται πραγματικά κάποιον, επιλέγει να είναι κοντά του. Δεν διστάζει να τον πλησιάσει. Ζητά τη συντροφιά του. Νιώθει άνετα δίπλα του και δεν είναι σε επιφυλακή.
Η διαφορά ανάμεσα σε φόβο και εμπιστοσύνη φαίνεται στη γλώσσα του σώματος, στη στάση, στο πώς κινείται δίπλα σε κάθε άνθρωπο.
Δεν χρειάζεται να μας φοβάται για να συνεργαστεί
Ο σκύλος συνεργάζεται πιο βαθιά και πιο σταθερά με κάποιον που τον κάνει να νιώθει ασφαλής, όχι με κάποιον που τον κρατά σε επιφυλακή.
Όταν χτίζουμε τη σχέση μας πάνω στη συνέπεια, στον σεβασμό και στην κατανόηση, δεν χρειάζεται φόβος. Ο σκύλος συνεργάζεται επειδή θέλει, όχι επειδή δεν έχει άλλη επιλογή.
Στο τέλος, ο σκύλος μας δεν χρειάζεται αφεντικό. Χρειάζεται ανθρώπους που τον καταλαβαίνουν, τον σέβονται και του δίνουν λόγους να είναι κοντά τους από θέληση.