Αν έχεις κουτάβι στο σπίτι, μάλλον το έχεις ήδη νιώσει: τα μικρά, μυτερά δοντάκια στα χέρια, στα ρούχα, στα πόδια. Είναι από τα πιο συχνά πράγματα που ανησυχούν τους νέους ιδιοκτήτες. Για να το διαχειριστούμε σωστά όμως, πρώτα αξίζει να καταλάβουμε γιατί συμβαίνει. Πρόκειται για κάτι απόλυτα φυσιολογικό.
Το στόμα είναι τα «χέρια» του
Το κουτάβι δεν έχει χέρια για να πιάσει, να εξετάσει, να γνωρίσει. Έχει το στόμα του. Ό,τι καινούριο συναντά στον κόσμο, το πρώτο πράγμα που κάνει είναι να το βάλει στο στόμα. Δεν είναι κακή συμπεριφορά, είναι ο βασικός τρόπος με τον οποίο εξερευνά και μαθαίνει.
Όταν λοιπόν δαγκώνει το χέρι μας, συχνά απλώς μας «διαβάζει», όπως διαβάζει και όλα τα άλλα γύρω του.
Η οδοντοφυΐα
Όπως και τα μωρά, έτσι και τα κουτάβια περνούν μια δύσκολη περίοδο όταν αλλάζουν τα δόντια τους. Τα ούλη τους ενοχλούν, πονούν, και το μάσημα τα ανακουφίζει. Σε αυτή τη φάση, η ανάγκη να δαγκώνουν κάτι είναι πολύ έντονη.
Έτσι παίζουν μεταξύ τους
Αν παρατηρήσουμε κουτάβια να παίζουν, θα δούμε ότι δαγκώνονται, τσιμπιούνται και κυνηγιούνται μεταξύ τους. Είναι ο φυσικός τρόπος που παίζουν οι σκύλοι. Όταν το κουτάβι μας δαγκώνει στο παιχνίδι, μας φέρεται όπως θα φερόταν σε ένα αδερφάκι του. Δεν ξέρει ακόμα ότι εμείς παίζουμε διαφορετικά.
Μαθαίνει πόση δύναμη είναι αποδεκτή
Κοντά στη μητέρα και τα αδέρφια του, το κουτάβι μαθαίνει κάτι πολύτιμο. Όταν δαγκώνει πολύ δυνατά, το άλλο κουτάβι ξεφωνίζει και το παιχνίδι σταματά. Έτσι, σιγά σιγά, καταλαβαίνει πόση πίεση είναι εντάξει και πόση όχι.
Αυτή η διαδικασία, ο έλεγχος της δύναμης του σαγονιού, δεν έχει ολοκληρωθεί όταν το κουτάβι έρχεται στο σπίτι μας. Βρίσκεται ακόμα στη μέση της μάθησης.
Ένας τρόπος επικοινωνίας
Τελικά, το δάγκωμα είναι και μια μορφή επικοινωνίας. Μπορεί να λέει «θέλω να παίξω», «πονάνε τα δόντια μου», «έχω υπερφορτωθεί», «κουράστηκα». Δεν είναι ένα ενιαίο πράγμα με μία εξήγηση. Είναι μια γλώσσα, και όσο τη μαθαίνουμε, τόσο καλύτερα καταλαβαίνουμε τι χρειάζεται το κουτάβι μας κάθε φορά.
Γιατί έχει σημασία να το καταλαβαίνουμε
Όταν βλέπουμε το δάγκωμα ως πρόβλημα προς εξάλειψη, μπαίνουμε στον πειρασμό να το σταματήσουμε με τιμωρία ή ένταση. Όταν όμως το καταλαβαίνουμε ως φυσιολογικό στάδιο και ως ανάγκη που επικοινωνείται, αλλάζει ο τρόπος που ανταποκρινόμαστε. Και τότε μπορούμε να βοηθήσουμε το κουτάβι μας με ηρεμία, καθοδηγώντας το προς αυτό που του ταιριάζει, αντί να το πολεμήσουμε.
Αν δεν θέλουμε να δαγκώνει εμάς ή αντικείμενα που δεν πρέπει, ο πιο ουσιαστικός τρόπος δεν είναι να του απαγορεύσουμε το δάγκωμα, αλλά να ικανοποιήσουμε αυτή την ανάγκη. Δίνοντάς του κατάλληλα παιχνίδια και ειδικά μασητικά, του προσφέρουμε μια αποδεκτή διέξοδο για κάτι που έχει έτσι κι αλλιώς ανάγκη να κάνει.
Με την ωρίμανση, την ολοκλήρωση της οδοντοφυΐας και τη σωστή καθοδήγηση, αυτή η φάση περνάει. Κι αν κάποια στιγμή το δάγκωμα σε ανησυχεί, αν δείχνει έντονο ή διαφορετικό από το παιχνίδι, δεν χρειάζεται να το αντιμετωπίσεις μόνος. Ένας επαγγελματίας μπορεί να σε βοηθήσει να καταλάβεις τι συμβαίνει και πώς να ανταποκριθείς.